hEr biTi$ yeNi biR baŞLangıÇ...

Sat, 19 Sep 2009 00:31:00 +0300

Bir cümleyle başlar her şey.
"Merhaba!" yeni başlaangıçların vazgeçilmez cümlesidir.
"Hoşçakal.." bittiğini sandığınız her şeyin cümlesidir. Oysa ki bitmez. Aslında bu cümleyle başlar bi çok şey; yalnızlık, boşluk, alışkanlıkları arama, eski fotoğraflara bakıp ağlama, her adımda onu arama, hatta bazen mutluluk, omzundaki ağır yükten kurtuluş...
"Elveda!" gidişlerin ve gerçekten bitişlerin cümlesidir. İçinde kocaman bir kararlılık barındırır.
"Seni Seviyorum." çoğu zaman en büyük yalanların en masum başlama cümlesidir. içinde acılar, serzenişler ve çoğu zaman hayal kırıklığı barındırır. şanlıysanız gerçeklik payı vardır elbette ama dedim ya birazcık şanslıysanız.
"Ölene dek..." seninim, dostumsun, ayrılmam vb. terimler gelir devamında. bu da istenmeden söylenen bir yalandır. Sonunu bilmeden söz vermektir genelde gerçekleşmez hatta bu söz söylendikten çok kısa bir süre sonra fire vermeye başlar.
"Onu çoktan unuttum." büyük bir yanılgı cümlesidir.Bunu söyleyen kişi bilmez ki unuttum demek onu anmaların en güzelidir.Çünkü bu cümlenin ardından anılar canlanıverir.
"Senden nefret ediyorum." kuyruk acısı barındırır.Ve genelde çok büyük hayal kırıklığı yaşamış olgun olamayan insanların ağızlarından çıkar.
"Umrumda değilsin" Aslında seviyorum ama mıymıntılığından çok sıkıldım demenin en kısa yoludur. ve karşıdaki bu söze genelde "senden nefret ediyorum" diye cevap verir.
"...." en güzel cümledir.bazen susmak kelimelerle anlatılmayacak bi çok şeyi anlatır.

tabi anlayana :).. ( devamı )

taz bu yazı sana :))))

Fri, 02 Jan 2009 12:26:00 +0200

Sevme vedalari derdin bana,senin du$undugun gibi du$unmeliydim sana gore.cok tarti$tik bu yuzden.her hatamdan once uyardin beni,benden once gordun cunku sonucunu.dinlemezdim ki hic seni hep kafamin dikine giderdim.yine de kurtaricim oldun benim.hatamin bedeli seni kaybetmeme bile neden oldu.ama yine de vardin yanimdaydin bir $ekilde.onemi yoktu aramizdaki kilometrelerin,hic umursamazdin uzak olu$umuzu.en yakinimdaki bile anlayamazdi yuzumdeki huznu ama sen anlardin.ne zaman korkup sinsem ko$eme elimden tutup kaldirirdin.neden mi -di'li gecmi$ zaman?cunku yoksun uzun zamandir.kendimle ba$ba$a biraktin beni.oncelerde cok gec gordum hatalarimi sonra yava$ yava$ ogrendim ileriyi gorebilmeyi.sonunu gore gore yaptim bircok hatayi belki yanli$ onsezidir diye ama her seferinde aslinda dogruyu hissettigimi anladim.belki de sen olmaya ba$ladim.ve yoklugunda ogrendim sevilmezmi$ vedalar.sevemezmi$sin istesende.bir yere gideceksen veda etmemeliymi$sin.cok te$ekkur ederim ogrettigin her$ey icin ama ogrencinin daha ogrenmesi gereken cok $ey var cabuk don olur mu? (esra senin tabirinle ziLLi :p ).. ( devamı )

nefessiz kaLışLarım anısına....

Wed, 30 Jul 2008 01:55:00 +0300

sıcak bir gece saat 01.40 suları; aklımda gülüşün, karşımda hayalin ve ellerimde özenle kurutulmuş bir kasımpatı... hem de sarı.... o zamandan belliymiş, sarı ayrılık getirmiş. sen giderken bu şehirden "ardına bakışların" kaldı yalnızca aklımda. nerden bilirdim dönüş biletini almadığını. bilseydim yollar mıydım seni? tutp kolundan gitme dur demez miydim hiç? ama bu ayrılık çok uzun oldu dön artık. dön gülüşünü özledim, dön gözlerini özledim. tamam benim olma, beni sevme ama dön ne olur. düşün; eski hatıraları getir aklına... sana biriktirdiğim şiirler sesini özledi dön. tamam benim olma ama şiirlerimin ol yeniden. onlar öksüz kaldı sensiz. kalemim kağıda her değişinde ismini sayıklıyor. istemeden, bilinçsizce her sabaha seninle uyanıyorum. gününü aydınladığım herkes sensin, dokunduğum her satır tanıştığım her insan biraz sen kokuyor, biraz sen gülüyor... bu şehrin tüm sokakları senden bir armağan sunuyor bana.birlikte altında oturduğumuz ağar meyve vermiş bu yıl, köprü de senin tahmin ettiğin zamnda bitti. kasımpat'ım tek bir yaprak bile dökmeden kurudu. biliyorum senin hatırandan hiç bir şey eksilmesin diye dökmedi yapraklarını. dedim ya tamam benim olma ama dön artık bu şehir, güvercinler seni çok özledi...

.. ( devamı )

Tue, 01 Jul 2008 00:39:00 +0300

bak dolmuyor gözlerim artık alıştılar önce gidişini sonra geri dönüşünü seyretmeye. ama öyle ya unutmuşum bu kez geri dönüşler eksik, bu kez kalbim yol verdi sevgine, sana olan güvenine. ve ben bu kez anladım kimse kimsenin herşeyi olamazmış. istese de yapamazmış bunu... denedim herşeyin olabilmeyi... her adımında aklına gelebilmeyi denedim. olmadı... öyle ya her seferinde senin parçaladığın o kalbin kırıklarını ben topladım yerden yine de ayağına batmasın diye. çünkü canın yanardı üzülürdün onları yerde görünce(belki). bu yüzden herşeyin olamadım belki daha farklı davranabilmeliydim. mükemmel sevgiliyi oynamasaydım böyle olmazdı kimbilir.... ama olsun yine de canın saolsun. dedim ya üzülmüyorum artık alıştım gidişlerine. belki sende kararlısın bu kez belki sen de bu sondu diyorsun ama olur ya bir ihtimal geri dönmeyi düşünürsen hemen sil aklından bu düşünceyi özleme sakın geçmişi çünkü bu senin son gidişin benim son bekleyişim son vazgeçişim oldu. umarım hiç bir zaman keşke demezsin hayatında... kendine dikkat et olur mu ve okuduysan eğer son kez gülümse benim için....

.. ( devamı )

yalan....

Sat, 17 May 2008 11:17:00 +0300

kaybolursun bazen koskocaman kalabalıkta. ne yana gideceğini, kime güveneceğini göremezsin. sonra bir kapı çıkar karşına; ardında uçsuz bucaksız yeşillikler, yerlere serpilmiş mutluluklar ve yemyeşil çalıların gölgesine saklanmış yalanlar. göremezsin başlarda ya da görmek istemezsin belki de ama sen mutlulukları toplarken ayağına batar yalanlar. canını yakarlar. direnirsin ama bir zaman sonra öyle dayanılmaz olur ki her saniye daha fazla yanar canın. bir zaman sonra kan durur. yaralarını kapanır. biri toplar o yalanları yerlerden milyonlarca mutluluğu da katarak içine bi kasım çiçeği olarak sunar sana. yine fark etmezsin o kasım çiçeğinin içine gizlenmiş yalanları. kokladıkça için yanar, kokladıkça canın acır. yine kanarsın ona oysa bilmezsin KANARSIN... yalvarırsın sabahlara kadar ağlarsın. bir kez dersin son bir kez göreyim. anlarsın ki aşk bir şiir defterinin sayfaları arasında kurutulmuş bir kasım çiçeğidir. ve her zaman acı verir....

.. ( devamı )

Sat, 17 May 2008 10:58:00 +0300

öyle ya insan unutur bazen söyleyeceklerini, yaşadıklarını, dostluklarını aşklarını... öyle ya seçimlere ihtiyacı vardır hayatın ve her zaman seç(e)mediği acı verir insana. hep iyidir başlangıçlar, her zaman güzel başlar herşey. ve nedense her güzel şeyin sonu mutsuzluktur. çünkü tercih yapman gerekecektir. o ya da ötekisi... birini gerçekten istiyorsundur diğeri sadece ötekinin yerini doldurmak için vardır. senin için doğru olan diğerleri için yanlıştır. oysa boşluk dolduracak olan senin için kocaman bir boşluktur. onun doldurulması imkansız boşluğunu doldurmaya gelmiştir ve elbet senin istediğin kadar kalacaktır. diğerine söylemek istediklerini ona söylersin çoğu zaman... anlamaz, belki kendine sanır ama bilmezki yanılır... ilginçtir ki mutlusundur onunla... acısıyla ağlamayı mutluluğuyla gülmeyi öğrenmişsindir. bazen düşünürsün seviyor muyum acaba diye cevap bulamazsın soruna... çünkü seçmediğin hala acı vermektedir ve yorulursun... artık boşluk dolduran da anlamaya başlamıştır kocaman bir boşluk olduğunu dayanamazsın... gecelerce ağlarsın... susmadan, hıçkıra hıçkıra ağlarsın... yeni gün doğar yeni doğana merhaba derken bir yerlerde bi başkası elveda demektedir... ve yine bi tercih... ikisini birden seçsem??....

.. ( devamı )

gülümse....

Fri, 04 Apr 2008 00:45:00 +0300

sonlar başlangıç habercisidir çoğu kez. "son" yazmıştır hayat belki ama bir çok sürpriz hazırlamıştır aslında sana. sen üzülürken gidenin arkasından yoluna dünyaları sermiştir. ama giden giderken öyle bir kapatmıştır ki gözlerini kör olur ve sadece onun gidişini seyredersin. sonra döner ve aynaya bakarsın. sen misin bu? bu solgun yüz, bu kıpkırmızı gözler sana mı ait gerçekten? o küçük korkak kızı da mı götürdü yoksa giderken? içindeki şımarık, "ziLLi'yi"? bir süre ararsın nerde acaba diye, tüm kuytu köşelerine bakarsın, nereye saklandı diye. sonra bir gün "son kez" bakar ışıl ışıl gözleriyle. hayat verir tekrar, ruhunu bulursun onun gülüşünde. mutlusundur belki de.... o konuştukça senin yüzünde güller açar, o güldükçe daha bir umutla bakarsın hayata... giden mi? gidenler ne zaman geri dönmüştür ki? sen içimdeki o küçük kızı da götürmüşsün beni son kez kucaklarken... belkide senin istediğin olacak kimse görmeyecek onu ama sende göremeyeceksin bir daha.... çünkü onu kimse incitmesin diye saklarken gülümsemeyi unuttun. o küçük kız artık yaşamıyor. ve bir daha hiç bir şey eskisi gibi olmayacak.... şimdi son kez benim için gülümse....

.. ( devamı )

korkak küçük bir kız çocuğu

Tue, 25 Mar 2008 23:22:00 +0200

bu gece intiharı düşündüm ben, diğer tüm gecelerde olduğu gibi... kapadım gözlerimi karanlığın o büyülü sıcağına... düşündüm; acaba çekip aLsam kendimi şu hayattan, kessem tüm bağlarımı, belkide küçük bir neşter yarası... kaç kişi umursar yokluğumu? kaç göz yalancı yağmurlar yağdırır gidişime? sanırım 'hiç' kişi... kimseyi kırmak değildi ki benim amacım... kimseyi yormak ya da üzmek değildi. sadece sahte insanların 'hayat' diye isimlendirdiği kocaman bir yalanın içinde kayboldum ben...çırpındıkça batar oldum, kurtuluyorum sandıkça daha da dibe çöktüm... herkes hep maskemin ön yüzünü seyretti. hep görmek istedikleri kadar gördüler içimi. belki de işlerine böyle geliyordu. öyle ya 'o' hep dinler, hep yardım eder sanıyorlardı.bilmiyorlardı ki her güçlükte biraz daha kaybettim benliğimi. ne çok beklentim vardı oysa hayata dair... şimdi o beklentiler odamdaki küçük çöp kutusunun bir köşesini süslüyorlar. çok değil 2 gün sonra bir 'hayal hırsızı' gelir, alır,yakar onları. benim hayallerimle ısınmak amacıyla... bana ne mi kalır? yine bu kalem, yine kelimeler ve korkak küçük bir kız çocuğu.....

.. ( devamı )

niSa-i BeyZa

Wed, 05 Mar 2008 14:19:00 +0200

günahtan arınmış ömrü boyunca günahtan kaçmış kadın... NİSA-İ BEYZA.... bugün veda edecektim sana. son şansımla, dualar ederek çıktım karşına. söz vermiştin bana kimse kalmasa da yanında hep ben varım diye. o kadar korktum ki bugün ya sende gidersen diye. ama yine rüyamda gülümsedin bana. sabah kalktım senin için en güzel kıyafetlerimi giydim çıktım yola. sonra bir odaya aldılar beni beyaz perdeli bi odaya. yatağa uzandım gözyaşları içinde 'ya giderse' diye. yanıbaşımdaki adam teselli etti beni 'gitse de önemli deil teknoloji çağındayız' dedi. hiç bir zaman rahatlatmamıştır bu sözler beni. bugünde öyle oldu. kim ne derse desin içimdeki ateş sönmedi. mantığım sadece beyaz önlüklü adamın söylediklerini kabul etmeye programlanmıştı sanki. ağzından çıkacak iki hayırlı haber için canımı verebilirdim. karnıma şeffaf bir sıvı sürdü. sonra elindeki aletle gezindi karnımda. o bilgisayar ekranına bense acılar içinde kıvranarak onun yüz ifadesine bakıyordum. gülümsedi. 'işte bu kadar' dedi. birden bire dindi acım. gülümsedim yavaşca kalktım ve ekrana baktım. en büyük umudum yaşamımın tek sebebi terk etmemişti beni. gitmeyecekti istediğim zaman çağıracaktım onu biraz süslü olduğu için hazırlanması 9 ay sürecekti ama mutlaka dinleyecekti sözümü gelecekti yanıma..... teşekkür ederim ALLAH'ım teşekkür ederim NİSA-İ BEYZAM.......

.. ( devamı )

oyundu....

Sun, 02 Mar 2008 10:00:00 +0200

tereddütlerle başladı aslnda...
bir amaç aramak uğruna yada amacı çoktan bulmuştum aslındaa..
Korktum..
Başta oyundu sadece.Büyüdü düşünemeyeceğim kadar..
sanki sırtımda koca bi yük.her adımda biraz daha büyüyor,her adımda bir adım ötesii ölüyor.
Sanki bana bağlı ben gitmeden oda gitmiyor.
Ölmüyor.
Bitmiyor.
Her bitti sandığımda karşıma çıkıyor.
Sonu gelsn istiyorum ama bensiz bitmesinn,ölmesinn,gitmesin.
Mazoşist bi ruh kaldı geriye.
Alıştım.
17 senelk bir ömre okadar yüklendimki kaldıramıyorum şimdide.
Kopamıyorum.
Bir şizofren gibi okadar çok şey taşıyorumki beynmde düğüm olmuş bir ip gibi çözülmüyor hiçbiri.
Anlayamıyorum.
Yoruldumm.
Yada ben çok güçsüzdüm.Kalbim kırılmazdı hiçbirşeye kmse üzemezdi kmse çözemezdi kmse dokunamazdı.İhtiyacım olmıycaktı hiçkimseye.
Oluyormuş...
Sevmemen deildi aslında üzen.Sensizlik daha kötüydü elini tutmak sarılmak öpüşmek..Pek önemi yoktu benim için.Sadece izlemek yanında olmak yada varlığımı bilmende mutlu ediyordu beni.
Sanki herkeze yalan sadece bana gerçek olan sevgini en yakınımdakilerle paylaşmanı kabullenmek zordu.
Sonu yoktu...
Güçsüz düşemezdim bukadar.Herkez farklı bilirken ben bukadar acınasııı....
Anlatmaktan korktum aslında,anlaşılmamaktan yakınırdım hep ama anlatamazdım ne kendime ne sana ne başkasına.
Zor deildi mutluluk,uzaktı sadece çok uzakk.Koşmam gerekiyordu yada..
Koştumda aslnda tüm gücümle.
Yakalayamadım.
Gittim.Senden oldukça uzağa bütün sewdiklerimden uzağa.
Hep oturduğmuz kafeden,yılardır gittiğim okulumdan,senle karşılaştığmız yada öle olması için hep geçtiğim o yoldan,bira içtiğmiz o parktan çok uzağa.
Ama yetmedi.Hayalinle yetinmek daha zor geldi.
Hiç bitmedi.
Başka bedenlerde bitiremedi sadece daha çok acı verdi sanki senden kaçtıkça hep kovaladın yada ben gerçeklerden daha fazla uzaklaştım.
Kaçmak hiçbirşeye yaramadı...
Sadece kendimi cezalandırd.. ( devamı )